ببخشید بازم دیرشد
امروز میخوام فضای وبلاگ رو عوض کنم.
می خوام چند بیت آشنا بگم ولی با کمی تغییر
چنین گفت رستم به اسفندیار برو بچه باباتو بیار
فلفل نبین چه ریزه درشتاش زیر میزه
میازار موری که دانه کش است بترس از عمویش که چاقو کش است
برو کار کن مگو چیست کار علاف میگردی میگی نیست کار
امید وارم که خوشتون بیاد
یا علی
در فراز کوه ها
در زلالی رود ها
در آن نور خورشید
در قدمت تخت جمشید
آن جنگل سرسبز
در آن آسمان یکدست
آن شهر مهربانی
در آن انتظار طولانی (منظور انتظار امام زمان (عج))
آن ماه نورانی
در آن بهشت جاودانی
آن بچه های ایرانی
در آن مسجد های چراغانی
اینم شعر این ماه ، امید وارم که خوشتتون بیاد
راستی آقا حسین تولدت مبارک
ممنون از اینکه اینقدر منو خجالتم دادین. ( بابت شعر )
حالا که این استقبال گرم رو از شما ها دیدم.
به شما ها قول می دهم که ماهی 1 شعر در وبلاگ قرار بگیره.
دنیا
زین شور و شوق زیبایی
در این آفرینش های دنیایی
زین خورشید نورانی
در این دریای طوفانی
زین گلهای شمعدانی
در این آسمان بارانی
زین زمین خدا دادی
در این دنیای تنهایی
زین وجود جاودانی
در این عشق انسانی
اینم شعری که قولش رو دادم.
امروز می خوام به شما ها مژده بدم.
انشا الله هفته بعد یه شعری از خودم در وبلاگ قرار میگیره.
منتظر باشید
يك نشيمن گز به پشتم بوسه داد
تا گشودم چشم ديدم يك سره
در دهي هستم به نام برره
مركز خنگان بي فكر و شعور
همچو سردار و سحرناز و بگور
چون كه من چمپت بدم همچو بگور
زور چپون كردند سحرناز شرور
گر چه من شوهر بدم از بهر او
ميكنم امرش اطاعت مو به مو
در حقيقت من زنم او شوهر است
او كه بر دستش هميشه خنجر است
من كيانوشم كه باشم زن ذليل
گويا خورده به مغزم دسته بيل
شب كه مي ايم كنار بسترم
تا بخوابم لحظه اي خير سرم
قلچماقي خنگ مي خوابد برم
آخ كه من هم واقعا خيلي خرم
موش فرهادي كه مي خوابد به بر
او برادر باشد از بهر سحر
آدمي چورمنگ تر از من بود
صد برابر خنگ تر از من بود
چون كه خوب مانده است اين مادر زنم
دائما اين را تو چشمش مي زنم
او زن خنگي است همچو شوهرش
او بود بي كله تر از دخترش
بر بگوري گفته ام شعري قشنگ
دركند از حال سالار مشنگ
بسكه خوردم من نخودهاي درشت
مي زنم شيپور از سوراخ پشت
باد كرده شكمم چون مشك اب
حال و روزم را بكرده او خراب
من چرا در همچو جايي مانده ام ؟
در چنين ماتم سرايي مانده ام ؟
بسكه بودند ابلهانم در كنار
هي نچفسكو خوردمي جاي ناهار
خود شدم ابله تر از اين قوم دون
اي خدا من را بكن زين جا برون
انقدر در كردم از خود حرف مفت
تا كه مهران از برايم شعر گفت
آن هم آن شعري نه مانند بگور
كه ندارد قافيه يا وزن و شور
Powered By
BLOGFA.COM